İnsan uykudan uyandığı vakitte Cenabı Allah’ın en sevdiği söz “Sübhanellezi yuhyil mevte ve hüve ala külli şey-in kadir”.

Rahmetullahi aleyh’in adı Mehmed Zâhid, soyadı Kotku idi. Kendisinin naklettiğine göre babası ona: “Oğlum Mehemmed!” diye hitap edermiş. Soyadının “mütevâzi” manasına geldiği nüfus cüzdanının başına not edilmiş idi.Tevellüdü 1315 hicrî kamerî (Rûmî: 1313, Milâdî: 1897) yılında Bursa şehrinde, kale içinde Türkmenzâde Çıkmazı’ndaki baba evinde vaki olmuştur.

a. Ailesi

Baba ve annesi Kafkasya’dan 1297′de göç eden müslümanlardandır. Dedeleri Kafkasya’da Şirvan’a bağlı eski bir hanlık merkezi olan Nuha’dandır ki burası dağ eteğinde, ipekçilikle meşhur, ahalisi müslüman, halen Azerî Türkçesi konuşulan bir yerdir.

Babası İbrahim Efendi Bursa’ya 16 yaşlarında iken gelmiş, Hamza Bey Medresesinde tahsil görmüş, muhtelif yerlerde imamlık yapmış, Hazret-i Peygamber (SAS) sülâlesinden bir Seyyid’dir; 1929′larda 76 yaşlarında iken Bursa ovasındaki İzvat Köyü’nde vefat etmiş ve oraya defnolunmuş, ehl-i tarîk bir kimsedir.

Annesi Sabire Hanım, Mehmed Zâhid Efendi 3 yaşlarında iken vefat etmiş, Pınarbaşı Kabristanı’na gömülmüştür.

Bu anne ve babadan doğma ağabeyi Ahmed Şakir (1308-1335) subaylık yapmış, Kudüs’te Çanakkale’de bulunmuş, siperlerde hastalanmış ve 28 yaşlarında iken vefat edip Söğütlüçeşme’ye defn olunmuştur. Aynı anneden bir küçük kardeşi daha olmuşsa da çok yaşamamış birkaç aylık iken vefat etmiştir.

Babasının ikinci evliliği yine Dağıstan muhacirlerinden, Fatma Hanım’la olmuştur. Ondan doğma üç kız kardeş halen hayattadırlar. Bunlardan Pakize Hanım’ın efendisi de, Bursa Ulu Cami imamlarından ve İsmail Hakkı Tekkesi şeyhlerinden merhum Ahmet Efendi (K.S)’dir.

(more…)

Tasavvuf büyüklerinin tanıtılmaya ihtiyacı yoktur. Günesin yakıcılığı bizim tahmin ettiğimizden fazladır. Günes mum ile çira ile aranacak bir şey değildir. Fakat muhabbet duymak, onlara gönül bağı oluşturmak, onlar gibi yasamak için onların özelliklerini anlamak gerektir. Bir âlim yazdığı kitabin başlangıcında şunları yazmıştır.

”Okumak yetmez, anlamak gereklidir. Hayat zor, inişli çıkışlıdır. Bizim ise faal, hareketli, cesaretli ve gayretli olmamız lazımdır. Din için gayret göster; bu gayret seni yüce makamlara iletir. Hak Teala âdildir, gafurdur, gayretlidir. Gayretli olanı sever.”

Tasavvuf; dini, dili, mezhebi bir olan; edebiyatı ve medeniyeti ortak olan iki kardeş halkı birbirine yaklaştıracak manevi diyarlarından yararlandırabilecek bir kaynaktır.

(more…)

Altın Silsile’den Aziz Efendi Hz. üniversite öğrencilerini fakültelerin kapısında ziyaret ederek, daha namaz kılmayı bilmeyen gençleri evlerine götürürmüş. Böyle böyle bugün ismi meşhur bir çok insan İslam’ı bu tekkede öğrenmişler.

O zamanki Türkiye’yi hatırlarsak; ülke bastan ayağa tarla hükmünde. Elektrik yok, su yok, alt yapı yok, fabrikalar yok; ticaret, sanat azınlıkların elinde, müslüman ahali ise rençber, tarlada uğraşıyor.

Böyle bir dönemde Aziz Efendi Hz. Türkiye’nin kalkınması için lazım olan unsurları toplamış onun dervişleri bu memleketin yollarını yapmışlar, çeşmelerinden su akıtmışlar, evlerindeki lambaları onlar yakmışlar.

(more…)

Muhterem hazırûn… Sizinle teşerrüf etmekten çok mutluyum. Bugün burada üstadımızın anılarıyla gaşyolacağız, onu sevgi rabıtalarımızla anacağız, ruhu mübareklerini ta’ziz edeceğiz inşaallah. Ne mutlu sizlere ki salih, veli, hak yolun rehberi muhterem mürşidimizi anmak ve bu günü ihya için muhtelif yerlerden geliyorsunuz, inşaallah ecrine nail olacaksınız, sizleri tebrik ederiz.

(more…)

Malumunuzdur ki; merhum şeyh Muhammed Zahid Efendi’nin istikameti şeriata uygundu. Nasıl ki kıyafeti, biçimi her hali tamamıyla yasayışı şeriata uygundu. ”İnsandan sorma, ona mulâzemet edenlere arkadaşlarına bak” derler.

Bugün çeşitli yerlerde Avrupa’da, Amerika’da Hindistan’da, Malezya’da, Riyad, Mekke, Medine’de şeyh efendinin mensupları elhamdü lillah hepsi şeriat âdâbıyla yasıyorlar. Her gittiğimde onlara misafir oluyorum, beraber kalıyoruz hatta ev ailesi tamamıyla şeriatın emrettiği gibi yasıyorlar. Bu bid’atlere sapmadan yasayış; onları terbiye edenin büyüklüğüne, onun ma’rifetine, onun himmetine delâlet ediyor. Büyüklük bakımından bu kâfidir.

(more…)

1959′da İstanbul’da bir işyeri açtım. Malatya’da iken Hocaefendi Hazretleri’nden bahsetmişlerdi. 1959 Ramazan’ında İskenderpaşa Camii’ne, pazar günkü hadis derslerine geldim. “Hocaefendi ile nasıl tanışalım, geldiğimizi nasıl haber verelim?” derken; Hocaefendi Hazretleri kendisi teşrif etti yanımıza, “Hoş geldin!” dedi. Malatya’daki bir iki arkadaşın durumlarını sordu. Biz de selâmlarını ilettik.

Birbirimizi hiç görmemiştik. “Malatyalı mısınız?” diye de sormadı. “Hoş geldiniz!” dedi, Malatyalı olduğumuzu söyledi. “Terzibaşı var, Sait Çekmegil var…” dedi. Hiç konuşmadan mübarek bizim memleketimizi söyledi elhamdü lillâh… O ilk gün, kalabalığı yara yara bu fakirin yanına geldi. Ondan sonra, bir yüzbaşı vardı, onu sordu. Hocaefendi Hazretleri’nden bir iki defa daha görmüştük böyle şeyler…

(more…)

Eniştemin vasıtasıyla Hocafendi’den ders aldım. Dediler ki: Draman’da hatm-i hâce var. Emine Hanım yaptırıyordu, çok uyanık bir hâtundu. Koşa koşa onun hizmetine giderdim. Kış kıyamet dinlemezdim, sevap çok diye devam ederdim. Hanım çok bilgili, çok uyanık bir hanımdı. Bana hep dua ederdi:

“–Nâimeciğim, Allah senin içini, dışını nur etsin!” derdi.

(more…)

Pek muhterem hàzırûn!..

İçinizde Rahmetullàhi Aleyh ile münasebette bulunanların, ondan feyz alanların içinde en kıdemsizi benim… Kendisinin mürîdi olma şerefine nail olmadım, rahle-i tedrisinde bulunmadım. Kendisiyle pek çoğunuzun sohbet ettiği süre içinde, belki sohbette de bulunmadım. Onun imam olduğu şu mihrab arkasında, onun cemaati de olmadım. Ama, içinizde değil belki Türkiye’de, kendisini ilk görenlerden biri olmakla müftehirim.

(more…)